شعر فارسی آیات غمزه

وقتي به دنيا آمدم شاعر نبودم

محمدحسین ملکیان — Mon, 13 Apr 2015 03:12:00 GMT

جام ملائک در شب خلقت به هم خورد
ابليس سرگرم رياضت بود، کم خورد

دور خدا آن شب ملائک حلقه بستند
او چار قُل خواند و سپس انسان رقم خورد

در خاطراتش مادرم حوا نوشته
دستي ميان گيسوانم پيچ و خم خورد

حوا که سيب... آدم فريب و آسمان مُهر
درها به هم، جبريل غم، شيطان قسم خورد

همزاد من از انگبين اصفهان و
همزاد تو نارنج از باغ ارم خورد

وقتي به دنيا آمدم شاعر نبودم
يک سنگ از غيب آمد و توي سرم خورد

نام تو از آن پس درون شعر آمد
نام من از دنياي عاقل ها قلم خورد

اعزام که شد هنوز مشمول نبود

محمدحسین ملکیان — Tue, 18 Nov 2014 06:51:00 GMT

رزمنده ي جزء بود، مسئول نبود
اعزام که شد هنوز مشمول نبود

در پوتينش ريگ اگر داشت پدر
حالا نفسش بسته به کپسول نبود

موشک کاغذي بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت

محمدحسین ملکیان — Tue, 09 Sep 2014 06:40:00 GMT

موشک کاغذي بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت
پدرم داد زد: ...هواپيما بمب روي قرارگاه انداخت

پدر از روي صندلي افتاد، پاشد و گفت:«يا علي»... افتاد
سقف با بمب اولي افتاد او به بالا سرش نگاه انداخت

تانک از روي صندلي رد شد شيشه ي عينکم ترک برداشت
يک نفر اسلحه به دستم داد طرفم چفيه و کلاه انداخت

خاکريز از اتاق خواب گذشت من و او سينه خيز می رفتيم
او به جز عکس خانوادگي اش هرچه برداشت بين راه انداخت
...
به خودم تا که آمدم ديدم پدرم روي دستهايم بود
يک نفر دوربين به دست آمد آخرين عکس را سياه انداخت

موشک آرام روي تخت افتاد زني از بين چند دست لباس
يونيفرم پلنگي او را توي ايوان جلوي ماه انداخت

يک عالم لنگه کفش در جاکفشي ست

محمدحسین ملکیان — Sun, 17 Aug 2014 05:57:00 GMT

يک پات چرا صدا ندارد بابا؟
لنگيدن تو دوا ندارد بابا؟
يک عالم لنگه کفش در جاکفشي ست
پوتين چپ تو پا ندارد بابا؟

بگذار دوباره جمعه را صرف کنيم...

محمدحسین ملکیان — Fri, 18 Jul 2014 00:32:00 GMT

من مثل تو و تو مثل من چشم به راه
ما چشم به راه مردي از کوچه ي ماه
بگذار دوباره جمعه را صرف کنيم
گريه
ندبه
عهد
فرج
...
باز گناه!

آهاي ساکن تابوت اين که رسمش نيست

محمدحسین ملکیان — Mon, 14 Jul 2014 03:46:00 GMT

قرار بود که با اين بهار برگردي
پس از «هزار و دو شب» انتظار برگردي

قرار بود پلاک ات به سينه ات باشد
نه با ستاره ي دنباله دار برگردي

چقدر ساکت و سردي، چطور خوابت برد
مگر قرار نشد بي قرار برگردي

آهاي ساکن تابوت اين که رسمش نيست
صنوبري بروي، لاله زار برگردي

چقدر دوره ي تسبيح ختم کردم تا
تو با دو شانه پر از کوله بار برگردي
::
بخواب! اسم تو شايد به کوچه ميخ شود
مگر به حافظه ي شهردار برگردي

ليلاي تو در جزيره ي مجنون بود

محمدحسین ملکیان — Thu, 10 Jul 2014 19:05:00 GMT

آن شب... شب حمله، قدمت موزون بود
انگار که پايت از زمين بيرون بود
حق داشتي از شهر خودت دل بکني
ليلاي تو در جزيره ي مجنون بود

درهاي هوا بسته به روي ريه ات

محمدحسین ملکیان — Thu, 10 Jul 2014 19:03:00 GMT

يک عالم خردل است توي ريه ات
درهاي هوا بسته به روي ريه ات

اي کاش کساني که نمي فهمندت
يکبار براي شستشوي ريه ات...

ديروز يکي نشانه ات را پرسيد

محمدحسین ملکیان — Thu, 10 Jul 2014 19:02:00 GMT

ديروز يکي نشانه ات را پرسيد
من بي خبر از جاي شما با ترديد ـ
انگشت اشاره ام به سوي خورشيد...
خورشيد حيا کرد، سرش را دزديد